خوش آمدید

آماژه، سایتی است با چهار عملکرد:

1- راهنمای سفر

2- آموزش زبان فارسی

3- طراحی سایت و سئو

4- منِ نویسنده

* آماژه در فارسی باستان یعنی اشاره.

ارتباط با آماژه

Email: amojiry at gmail
Phone (Only in Telegram): +98-9356718113
Tehran

گرفتن ویزای شنگن از سفارت آلمان در یک روز گرم تابستانی سال 96

تجربه گرفتن ویزای شنگن برای ما تجربه ی شیرین اما سختی بود.

چطور اطلاعات کسب کردیم؟

مهم ترین منبع کسب اطلاعات، سایت خود سفارت آلمان است. البته سایت کمی نامنظم است و مثلن اطلاعات قدیمی و باطل شده همچنان روی سایت است.

چطور به سفارت رفتیم؟

ما دو دفعه به سفارت رفتیم. دفعه ی دوم به میدان امام خمینی رفتیم (با مترو می شود به این جا رفت. خط 1 و 2. با اتوبوس و تاکسی های مختلف هم می شود رسید). و از آن جا هم، با تاکسی رفتیم سفارت آلمان (گفتیم مستقیم. شما می توانید بگویید: کوچه برلن). تاکسی 1000 تومان (تیر 96) گرفت.

دفعه ی اول هم رفتم میدان فردوسی (با مترو راحت می شود به این جا رفت. خط 4) و از آن جا ده دقیقه پیاده روی سبک کردم و رسیدم به سفارت.

برای برگشت هم با بی آر تی، هم می شود به میدان امام خمینی برگشت هم می شود به میدان فردوسی برگشت.

اگر خواستید بعد از تمام شدن کارتان تاکسی بگیرید (خیابان یک طرفه است و فقط می توانید به سمت میدان فردوسی تاکسی بگیرید)، سعی کنید کمی (سه دقیقه) پیاده روی کنید و جلوتر از سفارت آلمان و ترکیه تاکسی بگیرید. جلوی سفارت ممکن است تاکسی ها پول بیش تری از  شما بگیرند.

چه مدارکی بردیم؟

مدارک خیلی زیادی بردیم! مهم ترین مدارک این ها بود:

  1. گذرنامه (پاسپورت). گذرنامه یک بخش امضا دارد. آن را باید امضا کرده باشید. هم در اصل هم در کپی.
  2. کپی صفحه ی اول (صفحه ی مشخصات) گذرنامه.
  3. کپی ویزاهای قبلی (این را در فهرست مدارک نوشته بود اما وقتی به مسئول باجه تحویل دادیم به ما برگرداند). کپی مهرهای ورود لازم نیست.
  4. بیمه ی مسافرتی (ما از بیمه ی سامان استفاده کردیم) و کپی آن.
  5. کپی همه ی صفحات شناسنامه و کپی کارت ملی (کپی کارت ملی را هم به ما برگرداند!) یادتان باشد که نیازی به ترجمه ی شناسنامه و کارت ملی نیست.
  6. فرم مخصوص ویزا (این فرم را باید از سایت دانلود کنید و به زبان انگلیسی یا آلمانی پر کنید و به سفارت ببرید). اگر می خواهید با بچه ی زیر هجده سال خود بروید، باید یک فرم برای او پر کنید و خود او انگشت بزند و پدرش (به عنوان قیم) کنار انگشت او امضا کند.
  7. شصت یورو پول نقد (پول ها باید صاف و بدون هیچ گونه پارگی یا آسیب دیدگی باشند. دقیقا هم باید شصت یورو باشند. پول شما را خورد نمی کنند).
  8. کپی بلیت هواپیما یا رزرو بلیت هواپیما.
  9. کپی مدرک خرید یا رزرو هتل یا محل اقامت.
  10. گردش حساب سه ماهه ی لاتین (می توانید به راحتی از هر بانک و هر شعبه ای بگیرید. نرخ رسمی کارمزدش هر صفحه 600 تومان است. باید حتما مهر بانک را داشته باشد. بهتر است یک مهر صفحه ی اول و یک مهر صفحه ی آخر صورت حساب خورده باشد. یادتان باشد که نیاز به «گواهی موجودی حساب» نیست. این گواهی یک صفحه ای است و می گوید در حساب شما چقدر پول ریالی است و این مقدار معادل چند یورو (طبق نرخ یوروی دولتی) است. کارمزد دریافت این صورت حساب 15 هزار تومان است).
  11. هر مدرکی که کمک کند سفارت درباره ی این چیزها قانع شود:
    1. شما هزینه ی کامل سفر خود را دارید: رزرو هتل ها، پولی که در حسابتان هست، دعوت نامه، بیمه، بلیت های رفت و آمد در اروپا.
    2. شما قصد دارید به ایران برگردید: گواهی اشتغال به کار در ایران، قرارداد کاری، سند بیمه ی تامین اجتماعی (که نشانه ی سابقه ی کاری شما در ایران است)، گواهی اشتغال به تحصیل در ایران، بلیت برگشت به ایران، سند ملکی یا اجاره نامه، سند ازدواج و…

 

 

در سفارت چه کردیم؟

ابتدا یک نفر اسم ها را چک می کند که طبق زمان مشخص شده در سایت وارد سفارت شویم و زودتر یا دیرتر نیامده باشیم. ما چون دعوت نامه ی رسمی و دیپلماتیک داشتیم اسم مان در این لیست نبود. اسم ما را نوشت و گذاشت رد شویم. مرحله ی بعدی این بود که کیف و همه ی وسایل جیبمان را دادیم که بگردند (بهتر است همه ی وسایل خود را قبل از این مرحله در کیف بگذارید) و خودمان از زیر گیت رد شدیم. یادتان باشد که وسایل سنگین، دوربین عکاسی و لپتاپ با خودتان نبرید. وقتی از زیر گیت رد شدیم یک نفر از ما خواست دست هایمان را باز کنیم و او با دستگاه بمب یاب بدن مان را گشت (یک دستگاه ساده ی بیست سانتی متری که از فاصله ی ده بیست سانتی متر روی بدن می گرفتند). بعد خواست به سمت دیوار برگردیم و باز از پشت بدن مان را گشت. کیفمان را تحویل گرفتیم.

بعد گفتیم که دعوت نامه داریم و خانمی ساعتش را نگاه کرد که قبل از ساعت 10 آمده باشیم و بعد گفت دنبال او برویم (کسانی که در سایت نوبت گرفته بودند باید در حیاط سفارت روی صندلی های ردیفی می نشستند و منتظر می شدند که نوبت مصاحبه شان برسد). آن خانم ما را به حیاط دیگری هدایت کرد. در آن جا موبایل و تبلتمان را در کمدهای مشخصی گذاشتیم و در آن ها را قفل کردیم و کلید را برداشتیم. بعد با مدارک به ساختمان سفارت رفتیم. آن جا باید چند پله بالا می رفتیم تا به باجه های مصاحبه برسیم. زیر پله ها یک دکه ی کوچک هست که کپی می گیرد و مواد غذایی کوچک مثل آب معدنی، کیک و بیسکوییت می فروشد. قیمت ها زیاد نیست اما بیش تر از بیرون است. مثلا کپی هر برگه 500 تومان است.

بالای پله ها اول سمت چپ، صندوق را می بینید که البته آخر از همه باید سراغش بروید. سمت راست باجه ها شروع می شوند. دستشویی مردانه و زنانه (قاعدتا فرنگی!) هم آن جا هست. اولین باجه (شماره ی یک) باجه ی مربوط به دانشجویان است که با یک اتاقک از بقیه ی باجه ها جدا شده است. دانشجویان معمولا باید چند برابر بقیه مدارک بیاورند. باجه ی بعدی (باجه ی شماره ی دو) مربوط به ویزای دیپلماتیک و کسانی است که دعوت نامه ی دیپلماتیک دارند. بعد از آن یک سالن کوچک است که بقیه ی باجه ها (فکر می کنم 10 باجه) در آن قرار دارد. البته همه ی مسئولان باجه در یک اتاق قرار دارند و این که گفتم نمای بیرونی باجه هاست.

باجه ها شیشه ای هستند و با یک دریچه ی کوچک به بیرون متصل می شوند. دیوارها هم عایق صوت است و مسئولان با بلندگو با مردم صحبت می کنند. باجه ها صندلی ندارند و باید پشت باجه بایستید و حرف بزنید. البته وسط سالن باجه ها صندلی های ردیفی گذاشته اند و کسانی که هنوز نوبت شان نشده می توانند بنشینند.

گرفتن ویزای شنگن چقدر طول کشید؟

یک بخش فراهم کردن مدارک است که خب زیاد طول کشید! این بستگی به خودمان داشت البته. برای ما سه هفته طول کشید اما پراکنده.

حالا چه می شود؟

تجربه ی گرفتن ویزای شنگن از سفارت آلمان در کل چطور بود؟

ما دعوت نامه ی رسمی داشتیم برای همین به یک باجه ی مشخص و جدا رفتیم. خانمی که آن جا بود خوش برخورد و مهربان بود. البته لزومی ندارد که همیشه همین خانم پشت این باجه باشد. به طور کلی کارمان طول کشید و زحمت زیادی داشت اما سخت نبود و پایان خوشی داشت.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Search