خوش آمدید

آماژه، سایتی است با چهار عملکرد:

1- راهنمای سفر

2- آموزش زبان فارسی

3- طراحی سایت و سئو

4- منِ نویسنده

* آماژه در فارسی باستان یعنی اشاره.

ارتباط با آماژه

Email: amojiry at gmail
Phone (Only in Telegram): +98-9356718113
Tehran

کوله پشتی

صفحه ی فرهنگ و هنر هفته نامه ی جام اصفهان، ستونی به نام “کوله پشتی” دارد. دو نوشته ی زیر را برای این ستون تهیه کردم که به ترتیب در شماره های 683 (18 مرداد 1390) و 684 (25 مرداد 1390) این هفته نامه به چاپ رسید:


کمال انقطاع

ما غواص ها میان امواج خروشان دریا گرفتار شده بودیم. «الهی هب لی کمال الانقطاع الیک…» توی آب نه وسیله ای بود که دستت را به آن بگیری، نه ساحل و خشکی که پایت را روی آن بگذاری. زیر پا هم آبی که اگر کمی غفلت می کردیم در آن غوطه ور می شدیم. جلو هم دشمن و تا جایی که چشم کار می کند آب… برادر اسماعیلی معاون گروهان بود. شروع کرد به بلند دعای توسل خواندن. در آن حال، دعا را می خواند و بچه ها تکرار می کردند…

[عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس- ج اول- پژوهشکده تحقیقات اسلامی- پاییز 87- ص 218- با تغییر]


قرارمان این جاست

بعد از شناسایی منطقه، همین که وارد شیار شدیم، من یک دفعه دیدم تمام
بچه ها افتادند روی زمین. فکر کردم حتما به گشتی های عراقی برخورده‌ایم.
همین طور که به اطرافم نگاه می کردم دیدم بچه ها در حال سجده هستند. گویا
سجده ی شکر بود. بعد هم همگی بلند شدند و دو رکعت نماز خواندند. حسین را
کناری کشیدم و گفتم چه کار می کنید؟ گفت: بچه ها دارند شکر می کنند. این
روش هر شب ماست. گفتم: خب چرا این جا؟ صبر می کردید به خط خودمان برسیم،
بعد. گفت: نه، ما هر شبی وارد معبر می شویم، موقع برگشت همان جا پشت میدان
مین دشمن، یک سجده ی شکر و دو رکعت نماز به جا می آوریم و بعد بر می گردیم
عقب. به حال و هوای بچه های اطلاعات غبطه می خوردم.

[همان- صص 205 و 206- با کمی تغییر]

دیگر مطالب من در هفته نامه ی جام اصفهان (همین وبلاگ)


دیگر مطالب من در هفته نامه ی جام اصفهان (دیوانه 83)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Search